burn-out in Jip&Janneke-taal

Ik kan geen pap meer zeggen
Mensen die burn-out zijn zitten niet lekker in hun vel. Hun spieren zijn stijf en gespannen en bij het minste of geringste schrikken ze op. Ze kunnen geen pap meer zeggen, zo ontzettend moe zijn ze. Deze mensen wonen vooral in hun hoofd. Allerlei gedachten tuimelen door elkaar. Het hoofd is de baas en zeult de romp, armen en benen achter zich aan. De nek doet er pijn van. En de schouders lijken wel op een kleerhanger. 

Nog even dit en nog even dat
‘Nog even doorwerken zegt Janneke, dan is het klaar. Ik moet nog heel even duizendeneen dingen doen en dan ga ik lekker zitten. Maar als de dingen klaar zijn komen er weer nieuwe dingen. Zo komt Janneke nooit lekker op de bank zitten niksen. Tot haar lijf echt niet meer kan en gewoon gaat liggen. Haar lijf zegt tegen het hoofd, ‘bekijk het maar, ik doe niet meer mee met al die gekkigheid’. Ergens in haar binnenste binnenste voelt ze op haar klompen aan dat er iets niet klopt. Alleen weet ze daar geen raad mee. Dan gaat ze naar een haptotherapeut, daar had haar vriendinnetje ook zoveel aan gehad. Janneke is te moe om te praten en gaat al gauw uitgeteld op een lekkere haptobank liggen.

Zonder woorden voelen
De vriendelijke mevrouw laat met zachte handen zonder woorden voelen, toe maar, het is goed. Ik begrijp je, rust maar uit.  Als de vrouw haar voeten aanraakt kietelt het in het begin heel erg. Janneke van 37 huilt bijna nooit, maar nu biggelt er een traan over haar wang die ze gauw wegwrijft. De therapeut blijft met haar warme handen en rustige stem in de buurt. Beetje eng voelt dat, Zo lief, dat is Janneke niet gewend. Toch wil ze het liefst uren blijven liggen. Ze is nog wat op haar hoede. Beetje bangig vraagt ze zich af, doe ik het wel goed?
En wat vindt die therapeut van me, die immers alles weet en voelt.  Tenminste dat denkt ze. Janneke stopt ermee om hierover te piekeren.

Alles hoort weer bij elkaar
Ze is nog steeds hartstikke moe en dat wordt niet minder, eerder meer. En toch komt er geruststelling, zelfs een sprankje hoop dat het toch nog goed komt.
He, die hoofdpijn die ik had is er niet meer. Dat is fijn. Als ze weer opstaat voelt ze zich helemaal dizzy. Zittend op de haptobank met haar voeten bungelend aan een kant krijgt ze alle tijd om bij te komen. De vrouw wacht tot Janneke begint te vertellen. Als ze nog napraten over dit avontuur zit Janneke heel anders in de stoel dan toen ze binnenkwam. Alles hoort weer bijelkaar. Straks gaat Janneke nog net zo sierlijk lopen als die vrouwen uit Afrika. Janneke gaat nog vaker naar de therapeut totdat ze voelt dat het zo goed is. En ook genoeg is. En vooral dat Janneke zelf goed is zoals ze is. Janneke vertelt tegen haar vriendinnetje Josje die zo vreselijk hard werkt en oh zo moe is, ga ook eens naar een haptotherapeut. Je leert jezelf steeds ruimer en zachter te voelen. Dan zit jij net als ik straks weer lekker in je lijf.

Auteur: Jozien Wijnakker

Nu noem ik mezelf een Brabantse Amsterdamse. Als achtste kind van tien in 1954 geboren in een gezin met winkel aan huis. Sinds 2002 woon en werk ik in Amsterdam. In de loop der jaren heb ik een rijke opleidings- werk- en levenservaring opgedaan. Deze kennis en kunde deel ik met plezier in mijn thuispraktijk OmvalConsult. Deze naam heeft te maken met het adres van Bert en mij aan de Omval. Ook heeft het de betekenis van koerswijziging. De wind kun je niet bepalen, wel hoe je omgaat met de realiteit en je levenspad vervolgt. Hiertoe bied ik graag ruimte en inspiratie. Met de realiteit als uitgangspunt; thuis, op je werk en in je relatie(s). Met als perspectief; bevrijd van ballast uit het verleden, fit voor de toekomst en gemak en voldoening in het leven van alledag.

Je bent welkom met je reactie of vraag