Skip to content

Posts from the ‘moed om te ontmoeten’ Category

voelen met aandacht

Voelen wat er te voelen valt.
Letterlijk en figuurlijk stil staan bij jezelf. Bij jezelf te rade gaan. Op een geïnteresseerde manier naar binnen keren. Aandacht voor lijfelijke gewaarwording van je lichaamssignalen. Bijvoorbeeld; opgetrokken schouders, knoop in de maag, klamme handen. Je beleeft direct het lichamelijk gevoel. Je hoeft niets te veranderen, te verbeteren of op te lossen. Gevoelens komen en gaan vanzelf. Je gaat steeds meer gevoelens herkennen en hopelijk ook erkennen,

Gevoelens verwoorden.
Je wordt uitgenodigd om te verwoorden van wat je lichaam op dit moment vertelt. Gevoel en verstand worden steeds meer als een geheel ervaren.
Cognitieve analyse en uitgebreide verhalen zijn niet nodig en zelfs overbodig. Het lijkt dan alsof je je gevoelens buiten je zelf hebt geplaatst. En door verhalen of oud zeer alsmaar te herhalen ga je het juist vastzetten in plaats van als vanzelf in beweging laten komen. Helemaal in de emotie ‘schieten’ biedt ook geen soelaas. Als je je volledig vereenzelvigt met je emoties is gezond verstand welkom om weer balans te ervaren. Houd het bij de feiten en het verwoorden van de gewaarwording.

Je lijf als richtinggevend kompas
Focus vanuit trouw aan jezelf. Je merkt door je gevoelens ‘gewoon’ direct te toe te laten en te beleven vaak een innerlijke verschuiving op die als een opluchting voelt. Bijvoorbeeld: Er komen verlossende tranen. Je slaakt een diepe zucht. Verkramping raakt ontspannen. Je ademhaling verandert, vaak dieper in je lijf. Geruststelling hoeft dan niet meer van buitenaf te komen.
Je vertrouwt innerlijk rustig op je zelf. Op je eigen stevige gevoelsbasis.

elke dag een schone lei

Elke dag maak ik mijn prullenmand leeg die in de hoek van de kamer staat. Maar ook mijn digitale prullenmand. En last but not least leeg ik het liefst mijn interne prullenmand ook elke dag. Zijn er nog losse eindjes? Wacht nog iemand op antwoord? Heb ik me vandaag ergens aan geïrriteerd of voelde ik verdriet dat nog ruimte vraagt? Meestal doe ik dat in de ochtend. Op mijn meditatiekussen op een schapenvacht die al jaren meegaat. Warme sokken aan, kussentje, thee en keukenrol in de buurt en zitten maar. Soms met wat rek- en strekoefeningen tussendoor. Mijn lijf geeft vanzelf aan waar ruimte voor nodig is. Of ik innerlijke stofnesten heb of overbodige prullaria meezeul. Of dat mijn innerlijke prullenmand toch nog niet helemaal leeg is. Hoppetee…. ,denkbeeldig gaat de tuinslang erdoor om laatste restjes oud zeer weg te spoelen.

Daar ben ik niet meer bang van. Die pijn, dat ongemak, kan ik dragen. Een naar gevoel komt op als een golf in de zee en verdwijnt vanzelf weer in kalmte. En het is nog steeds hetzelfde water. De kwetsuren van toen zijn voorbij, die liggen ver achter me. Dat hoef ik niet langer te bewaren.
En soms is er toch weer iets dat aandacht vraagt. Iets waar ik langer een onrustig gemoed van heb dan dat bij het feitelijke voorval past. Dat vraagt verdere opruiming. Tijd om te verteren en te integreren in mijn levensverhaal. De lessen van de ervaring sla ik op en de rest gaat richting prullenmand. Zo doende heb ik weer volop verse energie voor de dag. 

Vanuit de plek waar ik meestal zit heb ik uitzicht op een stromende rivier. Stilstaand water wordt van alles, behalve fris. Stromend water verfrist zichzelf. Het voelt heerlijk om me daarmee te verbinden. Zo’n prachtige metafoor. Elke dag weer anders, net als mijn en jouw binnenste. Hoe minder blokkades in de weg liggen hoe vloeiender de stroom. Een frisse start. Een nieuw begin.

directe beleving

Net als deze dagelijks verse sporen die ik in de vroege ochtend zag op het strand n Egmond aan Zee, kunnen we dagelijks verse gevoelens waarnemen in ons lijf.

“Een mens lijdt dikwijls het meest
door het lijden dat zij vreest.
Doch dat nooit op zal dagen.
Zo heeft men meer te dragen,
dan god te dragen geeft”
Nic. Beets

De verhalen die we koppelen aan emoties brengen ons verder van huis dan nodig is. ‘Het is toch verschrikkelijk zus en dramatisch zo!” Of ‘ik voel me rot omdat…..’. Is dat waar? Is dat echt waar? Hoe voelt het als je rechtstreeks contact maakt met je gevoelens, zonder drama, zonder verhalen, zonder analyse, zonder te negeren, te oordelen of te verstoppen wat er feitelijk is.?
Gewoonweg meteen voelen wat er te voelen valt. Dat kan onwennig of tijdelijk onplezierig zijn en brengt je -is mijn ervaring- bij innerlijke rust.
Juist zonder te fixen, te verbeteren of te ploeteren.
In contact zijn met een thuisgevoel dat er altijd al was en zal zijn.
Je natuurlijke eigenheid en wijsheid. Hoe vertrouwder je raakt met je innerlijk hoe groter je zelfvertrouwen.




dynamiek en rust

In ons lichaam hebben we het sympathisch en het parasympatisch zenuwstelsel. Het actieve deel zorgt voor overleving, veiligheid, voeding en onderdak en het passieve deel voor geborgenheid, rust en herstel.
Ik noem het ook wel de stralende lichte zon-kwaliteit en de donkere kalme maan-kwaliteit. Na gedane arbeid is het goed rusten. Veel mensen komen te weinig aan rust toe. Alsmaar actief. Zoveel taken en leuks te doen. Niet alleen tijdens de werkweek, ook in het weekend. Druk, druk, druk….. Dit moet nog en dat moet nog.

Ontmoeten
Vooral de maan-kwaliteiten komen tegenwoordig bij veel mensen te weinig aan bod. Afwachten, lummelen, herstellen, spelen, ontmoeten, vernieuwen, uitrusten en voelen wat er te voelen valt. Je verschuift dan van de doe-modus naar de zijns-modus. Totdat je van binnenuit de natuurlijke beweging voelt om weer in actie te komen.

balans