elke dag een schone lei

Elke dag maak ik de prullenmand in de hoek van mijn praktijk leeg. Maar ook mijn digitale prullenmand. En last but not least leeg ik het liefst mijn interne prullenmand elke dag. Zijn er nog losse eindjes? Wacht nog iemand op antwoord? Heb ik me vandaag ergens aan geïrriteerd of voel ik verdriet dat nog ruimte vraagt? Meestal doe ik dat in de ochtend. Op mijn meditatiekussen op een schapenvacht die al jaren meegaat. Warme sokken aan, kussentje, thee en tissues in de buurt en zitten maar. Soms met wat rek- en strekoefeningen tussendoor. Mijn lijf geeft vanzelf aan waar ruimte nodig is. Of dat ik innerlijke stofnesten heb of overbodige prullaria meezeul. Mijn lijf geeft in de stilte duidelijk aan wanneer mijn innerlijke prullenmand toch nog niet helemaal leeg is. Hoppetee…. ,denkbeeldig gaat de tuinslang erdoor om restjes oud zeer weg te spoelen. Er hangt geen briefje aan om me te vertellen hoeveel laatste restjes zich nog aandienen.

Van oud zeer onder ogen zien en het nare gevoel dat erbij hoort ervaren ben ik niet meer bang. Die pijn, dat ongemak, kan ik dragen. Zo’n rotgevoel komt op als een golf in de zee en die vanzelf weer verdwijnt in kalmte. En nog steeds is het hetzelfde water. Kwetsuren van toen zijn voorbij, die liggen ver achter me. Die lading hoef ik niet langer te mee te zeulen. En soms is er toch weer iets dat aandacht vraagt. Iets waar ik langer een onrustig gemoed van heb dan dat bij het feitelijke voorval past. Dat vraagt verdere opruiming. Stille aandacht naar binnen om oud zeer te verteren en te integreren in mijn levensverhaal.
De lessen van de ervaring sla ik op en de rest gaat richting prullenmand.
Zo doende heb ik weer volop verse energie voor de nieuwe dag. 

Vanuit de plek waar ik meestal zit heb ik uitzicht op een stromende rivier. Stilstaand water wordt van alles, behalve fris. Stromend water verfrist zichzelf. Het voelt heerlijk om me daarmee te verbinden. Zo’n prachtige metafoor.
Elke dag weer anders, net als jouw en mijn binnenste. Hoe minder blokkades in de weg liggen hoe vloeiender de stroom. Een frisse start. Een nieuw begin.

Auteur: Jozien Wijnakker

Nu noem ik mezelf een Brabantse Amsterdamse. Als achtste kind van tien in 1954 geboren in een gezin met winkel aan huis. Sinds 2002 woon en werk ik in Amsterdam. In de loop der jaren heb ik een rijke opleidings- werk- en levenservaring opgedaan. Deze kennis en kunde deel ik met plezier in mijn thuispraktijk OmvalConsult. Deze naam heeft te maken met het adres van Bert en mij aan de Omval. Ook heeft het de betekenis van koerswijziging. De wind kun je niet bepalen, wel hoe je omgaat met de realiteit en je levenspad vervolgt. Hiertoe bied ik graag ruimte en inspiratie. Met de realiteit als uitgangspunt; thuis, op je werk en in je relatie(s). Met als perspectief; bevrijd van ballast uit het verleden, fit voor de toekomst en gemak en voldoening in het leven van alledag.

Je bent welkom met je reactie of vraag